همبستگی با دانشجویان دربند

شماره  روزبهان را می گیرم و مثل همه این 11 روز میگه خاموشه،پس چرا موبایلت روشن نمی شه؟ تو همون روز کذایی مگه ساعت 1 بهت زنگ نزدم ، گوشی و برداشتی و با صدای آروم گفتی بهت زنگ می زنم و من ازت پرسیدم خوبی؟ گفتی آره؛بهت زنگ می زنم!  11 روز گذشته و زنگ نزدی؛ ازت  بدقولی ندیده بودم، اما زنگ نزدی! روزبهان دلم تنگه،برای تو ، برای همه ، برای روزهایی متفاوت از این روزهای شوم و سخت ، روزها می گذرد و ما در انتظار خبری خوش روزها را می گذرانیم، اما باز هم فردا می شود و باز هم خبر بد جدید ، خبر خوش انگار خیلی از ما فاصله داره. خبر آزادی شماها ، نمی خوام ایده آل فکر کنم، نمی گم تا که یک زندان در جهان هست آزادی نیست ؛ نه، من این و نمی گم ، من فقط می خوام خبر آزادی شما را بشنوم، فکر کنم در این وضعیت این یک خبر بهترین اتفاقه ، آرزوهام کوتاه شده و غم هایم بلنده اما کاش برعکس بود؛ کاش نه ، از این کلمه بدم اومده ، امیدی ندارم، دیگه کاش نمی گم؛ من فقط یه آرزو دارم، اینکه بچه ها آژاد بشن، ولی…..! آرزو ندارم جامعه درست بشه… من فقط یه آرزو دارم، آرزویی که الان تنها آرزومه ، دیگه نمی گم این قضیه به همه مربوطه، اهمیتی نداره به کی ها مربوط نیست اما به من مربوطه ، اینقدر مربوطه که تمام زندگیم را تحت الشعاع قرار داده، تک تک بچه ها توی زندگیم هستند و دقیقه ای بدون فکر اونها نمی گذره، سرمای هوای اونها را حس می کنم ، سختی ای که دارن تحمل می کنن و حتی می تونم تصور کنم که هر کدوم چه عکس العملی برای گذروندن این روزها دارن از خودشون نشون می دن، دلواپسی هر کدومشون را می دانم و دغدغه ها برایم آشناست، و من دلواپس دلواپسی تک تک آنها هستم.این به تو مربوط نمی شه ، شاید هم بشه ، اما به من خیلی مربوطه ، اگه مربوط نبود اینقدر تأثیر گذار نمی شد، و اینقدر عذاب نمی کشیدم که چرا هیچ کاری از من بر نمی آد، دیگه توقعی ندارم از کسی که برای آزادی بچه ها تلاش کنه ، اخبار و کار کنه ، پیگیر باشه و….اما از خودم خیلی متوقعم ، حالا که کاری ازم بر نمی یاد ، دلیل اینجا بودن خودم را هم نمی دونم ، توقع دارم از خودم که من هم اون تو بودم، من نمی خوام آزاد باشم، این آزادی نیست، من آزاد نیستم، حس می کنم اسیرم اما ای کاش من هم اوین بودم و فقط یه تفاوت داشت و اینکه دیگه عذاب نمی کشیدم که چرا کاری ازم بر نمی آد.من نمی خوام شبها 3 تا پتو بتونم روی خودم بکشم، من نمی خوام بتونم آسمون را ببینم ، نمی خوام هر چی که می خوام بخورم، نمی خوام هر چیزی که می خوام بخونم در دسترسم باشه، من فقط می خوام عذاب کمتر بکشم ، می خوام همش به خودم نگم بی خاصیت! من می خوام دلم برای آسمون تنگ بشه ، برای خانواده ام ، می خوام بازجویی های طولانی داشته باشم، من می خوام عذاب این آزادی مسخره و ظاهری و نکشم. می خوام هیچ کس کنارم نباشه، می خوام توی 3 متر زندگی کنم ، من می خوام دور باشم از این فضای اضطرابی که بی مصرف بودنم بیش از هر چیزی تو ذهنم می درخشه…

می خوام این تلخی را تف کنم، دهانم شیرینی می خواد ، شیرینی آزادی بچه ها ، شیرینی روزهای جدید و متفاوت؛ اگه این شیرینی خیلی شیرینه ، اگه این شیرینی خیلی دوره ، می خوام این تلخی الان را در دره های اوین تف کنم ، شاید اون موقع با حس کردن اینکه یکی از این بچه ها تو سلول بقلیه تلخی دهنم کمتر بشه….

هیچ هم آدم مهمی نیستیم

امروز به قدری دیوانه ام که می توانم

آینده ام را جارو کنم و به همراه خاک انداز انرژی هسته ای

 بمب اتمش کنم و بفرستم به دنیای دور؛

 نابود کنم آینده را به جای سرزمینی دیگر و مردمانی دیگر

                                                                                           ************

وبلاگی برای روزبهان امیری

اخبار دانشجویان دربند در آوای دانشگاه